Vendo que a maior parte dos contidos de interese e con máis potencial para atraer visitas estaría ocultos, a nosa recomendación foi publicar absolutamente todo. “se é así, que valor engadido damos ao nosos clientes?”, preguntaron. Nese ponto retomamos a Goldhaber e súa tese sobre que a atención trátase da conexión entre persoas a través das palabras, é dicir, que cando prestamos atención a uns contidos o que facemos é, en realidade, prestar atención á persoa que os crea.

Como nesta empresa existen diversos product managers que coñecen moi ben o seu campo, propuxemos utilizar os contidos para que os clientes poideran contactaran directamente con eles utilizando, ademáis, a arquitectura da información para unha segmentación “orgánica” da audiencia, para crear esa conexión cliente-product manager en pontos da web onde se traten temas concretos que axilicen o intercambio de información.

O mecanismo é bastante sinxelo: unha persoa chega a un documento que trata un tema concreto e xurde unha dúbida; se esta persoa é cliente pode facer login e enviar a súa pregunta, que recibirá un product manage xunto coa URL do documento desde o que se enviou, para definir mellor o contexto. Se esta persoa non é cliente, vería unha mensaxe de gancho e unha ligazón a unha páxina onde se lle explicaría as avantaxes (online e offline) de ser cliente da empresa.

Unha mágoa que non gostaran de idea e que estiveran máis empeñados en ofrecer funcionalidades como valor engadido, porque era un proxecto ben bonito. Seica aquí o consultor ten que aprender a ser máis convincente para a próxima vez.

Desde o ponto de vista profissional resulta mui singelo desenvolver produtos e serviços orientados a chegar por estas novas vias a mais e mais consumidores, pêro, a que custe para nós e para o cliente? as RR.PP. online requerem da participação e investigação de redes onde há muito ruído e em continua actualização e nas que não sempre é claro o beneficio obtido se se planeia campanhas frias e rápidas, obviando que a atenção é, segundo Goldhaberg, uma “alinhamento de mentes” e que precisa dum trabalho continuo para estabelecer uma ligação forte entre as duas partes.

Em Galinus e Hacce levamos um tempo investigando o potencial destas ferramentas e pouco a pouco vamos chegando a conclusões.

Pessoalmente, estou preocupado pola redução da nossa capacidade de atenção e de transformar informação em conhecimento que se vive neste momentos, no chamado Attention Crash; e não somente polos usuários finais, se não porque nós mesmos podemos sofrer os seus efeitos. Se podes aceder a Twitter, Facebook, etc. no trabalho provavelmente conheças a sensação.

Moitos usuarios das plataformas que permiten participar nalgunha rede social (Facebook, Twitter, Flickr, etc.) terá sido convidado algunha vez para ser amigo de alguén que non coñecemos e que ten centos ou miles de contactos ou para unirnos a un grupo que quere ser o máis grande do mundo. O ego fannos tolear e querer ter redes máis e máis grandes; pero, asegura o éxito das nosas estratexias de SMO estar nunha rede grande? depende (sorbendo e soprando ao mesmo tempo); e depende de que? da orixe do tamaño da rede e de querer “ter” ou querer “estar”.

To be or not to have

Queres falar *á* xente ou queres falar *coa* xente? queres *ter*(?) unha rede social ou queres *estar* nunha rede social? escoita, pensa e opina, forma parte da rede no canto de tentar creala ou controlala. Deste xeito as túas opinións pasarán a ter algún valor e, polo tanto, poderás traballar as RR.PP. nas redes sociais.

Calidade e cantidade

Se es dos que aumentas compulsivamente a túa listaxe de contactos a orixe da rede é demasiado superficial e ten pouco gancho (de feito, non lle chamaría chamar rede, máis ben palangre). Comenza pequeno con contactos consolidados que valoran a túa opinión. Pensa que a capacidade de espallar a información non está tanto no número de ligazóns directas como na fortaleza desas ligazóns; deixa que sexan os teus contactos quenes redifundan o que tes que dicir se eles o consideran axeitado.

Non é un proceso mecánico

Quero dicir con isto que manterse activo nas redes sociais implica un esforzo cando se plantexa desde unha perspectiva profesional, xa que é absolutamente necesario aportar á comunidade e isto implica pensar, que é todo un esforzo (como ben dicía Carlos Pajares, o profesor máis elegante da Universidade de Santiago), e producir contidos de calidade.

Concluíndo: identifica aquelas redes sociais que te interesen, crea unha axenda sólida de contactos, traballa a túa relación con eles e ofrece contidos de calidade… ou ten unha idea brillante e única, pero isto é unha aposta arriscada que hai que aproveitar cando xurda, non pensar nela continuamente.

p.d. un pouco de reflexión faime ser algo escéptico a medio prazo con estratexias de SMO plantexadas desde a frialdade dun despacho se non existe algo de paixón polo asunto que se quere mover, cando o número de proveedores deste servizo aumente até ser algo común na maioría dos proxectos de comunicación en internet.

Según el autor, a los bloggers les motiva más que nada ser los primeros en descubrir por cuenta propia temas para publicar, actitud que choca frontalmente con lo que pretenden estos pitchings. Claro que mantiene un blog que está entre los 1000 más importantes del mundo, según Technorati y es normal que lo invadan a mensajes. Para él es prácticamente spam.

Pero la mayoría de los editores no reciben tal cantidad de mensajes y una posibilidad que tenemos es dirigirnos al “long tail” de la blogosfera: si las pequeñas ventas de muchos productos pueden ser tan rentables como muchas ventas de pocos ¿por qué no puede funcionar una estrategia de RR.PP consiguiendo cobertura en muchos pequeños blogs? además, los editores de blogs con menos ranking muchas veces agradecen que se les ofrezcan temas sobre los que publicar (¡y uno se siente querido!).

Pero el cambio conceptual importante no viene por ahí, sino en la capacidad de las empresas para participar en las conversaciones de la blogosfera, comprender que esto es un proceso a medio y largo plazo en la que les es necesario consolidar su presencia entre otros editores manteniendo su propio blog o incitando a que sus empleados blogueen con habitualidad (en donde hablar bien de la empresa o de sus proyectos saldrá con naturalidad), aportando material de interés para la comunidad y evitando publicar posts que parezcan notas de prensa.

Y los departamentos de RR.HH. deberían pensar que contratando un candidato con blog además de la actitud y conocimientos necesarios para un puesto de trabajo podrían estar contratando a alguien que además les ayudase en las RR.PP. online.

Como los precios de los billetes están por las nubes, compré la primera oferta que vi, sin fijarme dónde quedaba Reus ni a qué hora era el vuelo de vuelta y ahora, gracias a Calaza, me doy cuenta de que tenemos que estar a las 6 de la mañana en un aeropuerto a 90km de Barcelona.

Buscando servicios de transporte nos encontramos con el siguiente mensaje de error, que nos vino a decir que a esas horas nos vamos a tener que buscar la vida de otra forma pero que te hace reír hasta de tus propios errores.

El “buen rollo” imperante en los mensajes de error que tan en común actualmente es difícil de aguantar: un fallo es un fallo y después de 20 minutos intentado realizar una tarea no hay colegueo por parte del servidor que valga. Pero en este caso nos hizo reír tanto que incluso consiguió que nos acordemos del servicio en cuestión.

A Secretaría Xeral de Política Lingüística con data 10 de setembro de 2.007 sacou no Diario Oficial de Galicia un concurso público para financiar un dicionario na rede (debido a que só había -e segue habendo- o da Real Academia Galega, con 15.000 entradas e na normativa anterior). Despois de adxudicarllo a unha empresa tivo que declaralo deserto debido a un gran fallo na redacción das bases.

Ante esta decisión IR INDO EDICIONS retira da rede o seu Dicionario ata que a Secretaría Xeral de Política Lingüística rectifique as bases e volva convocar, en concurso público, este servizo

Surpreende-me a postura de Ir Indo e comprovo com tristura como o sector editorial segue estando tão falto de iniciativa. Não entendo que após digitalizar o dicionário, criar a web e a sua posta em marcha se retire porque não lhes concedem uma subvenção.

Não entendo que não aproveitem a necessidade real de muitos usuários de ter uma ferramenta de referencia de uso diario para criar uma magnífica plataforma de promoção da sua editorial, uma web que teria todo o potencial para se converter num lugar de passo obrigado para todos aqueles que escrevemos em galego.

Pêro não, Ir Indo prefire esperar a uma subvenção antes que pensar em como lhe tirar partido ao que já têm, em arriscar -seica não demasiado- na pesquisa de novas ideias.

Não, melhor que tire a administração deles, que o sector está em crise. Vendo este tipo de reacções, é totalmente compreensível

Nota: Galinus estivo durante dous anos tentando sacar adiante este projecto com distintas editoriais, Ir Indo entre elas.

Hoy María nos envía una web de una promoción de viviendas en Granada, que es un ejemplo perfecto de creatividad y conocimiento del medio.

El gancho principal de esta web es un vídeo que graba una pareja de acento granadino y que comenta con guiños locales la impresión que les causa el piso que visitan (”Esto lo ve la Anto y se cree que es la piscina municipal de Albolote”).

No se utilizan encuadres que nos muestren la amplitud de la cocina, lo bien que están orientados los pisos, el atractivo de los diseños, sino una conversación entre una pareja que visita con ilusión una vivienda, narrado de una forma muy cercana que identifica a los protagonistas con la mayoría de la gente que está en esta situación, estableciendo un vínculo emocional con el público objetivo.

El utilizar la forma de hablar granadina es una excelente forma de llegar a un target principal muy bien definido y añade un giro muy hábil para la difusión viral de la promoción.

La idea es de la empresa granadida Babydog. Este microsite es un buen ejemplo de como las empresas van comprendiendo poco a poco que comunicar en internet no es una cuestión técnica, sino de mensaje.

Ao estarmos na Comarca de Fisterra colher o coche para trajectos longos polas típicas estradas galegas é uma cousa quotidiana.

Estreitas, mal iluminadas e com zonas de pouca visibilidade, nas nossas viagens botamos em falha algum sinal que avise dum dos perigos mais comuns: as senhoras vestidas de negro, que não miram ao cruzar nem levam colete espelhante.

Por elas, ide amodo!

A cerimonia estivo presentada por Fran Hermida e houbo dous premios para empresas vencelladas ao pobo: a categoría de software libre gañouna Sixtema, a empresa do noso veciño Alejandro Lamas, polo seu aplicativo de xeolocalización (do que podedes ver un exemplo para o Concello de Corcubión) e o premio por Tecnoloxía Accesible e Segura foi para E-Signovisual, proxecto no que colaboramos nós.

Nada mal para unha vila de 2000 habitantes. Para cando un Val do Silicio na comarca de Fisterra?