Cos tan típicos e ignorantes prexuízos presentámonos a empresa Galinus ás primeiras sesións de Coaching da man dos especialistas de QCoach.
A primeira disxuntiva xa estaba prantexada antes de chegar: «E este tipo de fóra, sen coñecernos de nada, vai solucionar os nosos problemas?» Afortunadamente, alguén nos explicara previamente que un coacher non era un médico de cabeceira ou un psiquiatra que che receita un tratamento; se non que un coacher é un profesional que te axuda a solucionar os teus problemas sen dar solucións, senón facendo que sexas ti quen tope con eles. Isto non é unha consultaría que che dá un informe cun resultado; é un proceso longo no que ti e o propio grupo elabora ese informe de conclusións. Iso si, se o teu equipo non quere cambiar, se non quere mellorar en función das súas potencialidades, se non se aliña cun obxectivo común pensando como un equipo, o coaching non resolverá as túas carencias.
As citas comezaban co pao de golf na man. Co put preparado sumerxómonos na sesión de greencoach co trainer Joaquín Dosil. Sorprendémonos a nós mesmos reparando nas nosas lacras comunicativas cando tiñamos que coordinarnos por equipos, cando tiñamos que dirixir a un compañeiro cego cara o buraco ou cando tiñamos que establecer estratexias conxuntas para competir mellor.
Un exercicio práctico e sinxelo que serviu, e tanto, para tomar contacto coas técnicas do coaching. E así o reflicten as primeiras conclusións: Eu que esperaba que nos dera caña e nos dixera o «aí estiveches mal»… «non se pode dicir iso»…» Nada máis lonxe do «señor coaching».
A primeira cita «indoor«, coa resaca do divertido put na cabeza, serviu para deixar patentes novas carencias. Coa axuda de Daniel Álvarez, outro dos coachers de QCoach, e focalizando esforzos xa en cuestións concretas do noso traballo diario como equipo, comprobamos que somos capaces de perder horas nunha pequena cuestión sen apenas relevancia. Así, pasamos a sesión discutindo pormenores sobre as por nós chamadas «reunións dos luns».
Primeiro auto diagnóstico: «nodo indentificado», canto nos embarullamos coas pequenas cousas. Paremos a pensar e decidamos o camiño. E así o fixemos. As «reunións dos luns» melloraron enormemente dende aquela reflexión conxunta e os pequenos detalles decididos daquela (tales como convertela nun pequeno almorzo máis que nunha ríxida reunión) foron moi positivos para a súa produtividade e para o noso benestar mental.
Esa sesión serviu tamén para facer un repaso polos conceptos que son importantes para converternos nun E.A.R.. A tormenta de conceptos deixounos un esquema parecido a que aparece na imaxe de arriba.
Continuamos fito a fito no noso camiño de crear un equipo de alto rendemento. Precisamente unha das conclusións é a importancia de facer patentes eses fitos, eses momentos nos que o equipo acadou un resultado positivo.
A sesión trasladouse á nosa oficina para seguir analizando e afrontando os obxectivos marcados no «discurso do cambio». Tiñamos prantexadas novas propostas para a mellora do noso rendemento conxunto; cousas tan concretas, tan básicas e tan necesarias como a definición dos procesos produtivos ou os procedementos de innovación e/ou formación.
Tremendamente interesantes foron os exercicios de crítica mutua. O feito de dicirnos claramente que cousas valoramos uns dos outros e que cousas nos gustaría que fixeramos máis, fainos recapacitar sobre a nosa relación co grupo, sobre a nosa forma de engadir valor ao equipo.
E aquí nos atopamos a día de hoxe e varios meses despois da primeira sesión de greencoach, facendo un hábito das sesións de «autocoaching» de equipo de alto rendemento, a través do desenvolvemento individual e colectivo no que todos e cada un de nós somos igual de importantes.
Galinus xa está no camiño de se converter nun Equipo de Alto Rendemento.
*Nota: No blog de arqoiris tamén aparece esta entrada en castelán.
]]>
